به نام حسن حسن آفرین

با ادب صدایت می کنم

یا حجة الله علی خلقه

(۱) 

حضرت حجة الله الاعظم ارواحنافداه ، در نگاه اعتقادی ما ، حاضر و غایب ندارد . ما باید خود را به منزله کسی که جمال مبارک او را مشاهده می کند بدانیم و آن گونه صدایش کنیم و با او سخن بگوییم .

نگاه اول :

            سید و مولای من !

در پیشگاه او گاهی سایه ی عظمتش را بالای سرمان احساس می کنیم و با تقدیم بالا ترین کلماتی سرشار ادب را نثارش می کنیم :

یا مولای ، یا صاحب الزمان ...

یا وصی الحسن ، و الخلف الحجة ...

ایها القائم المنتظر المهدی ، یابن رسول الله ...

یا حجة الله علی خلقه ، یا سیدنا و مولانا ...

نگاه دوم :

           ای آبروی من !

آن گاه که در دریای متلاطم فتنه ها و خطرات ، به عنوان یگانه ملجأ و پناهمان دست به دامان او شده ایم و به درگاه او التماس می کنیم  ، به ما آموخته اند که بگوییم :

یا اباصالح المهدی ... ادرکنی

یا وجیها عندالله  ، اشفع لنا عندلله ....

نگاه سوم :

           ای فرزند سادات مقرب خداوند  !

جلوه ای از عظمت حضرت مهدی علیه السلام ، پدران بزرگوار و صاحب شرافت اویند . ما افتخار می کنیم که گاهی مولای خود را با انتساب به اجدادش عله السلام ، خطاب کنیم و اعلام کنیم : ای مولایی که تو را از دل و جان صدا می زنیم ، به درستی آنچه خوبان همه دارند تو تنها داری . پدران تو که گل های عالم وجودند ، همه حجت های پروردگارند .  این فخر ابدی ماست که تو را با چنین کلمات بلندی خطاب کنیم :

یابن السادة المقربین ، یابن النجباء الاکرمین ، یابن الهداة المهدیین ...

ای فرزند سادات مقرب خداوند ، ای فرزند نجیبان صاحب کرامت ، ای فرزند هدایتگران هدایت یافته ، ای فرزند انتخاب شدگان تهذیب شده ، ای فرزند آقایان نجیب تر ، ای قرزند پاکتران مطهر ، ای فرزند سیدان منتجب ، ای فرزند سروران گرامی ، ای فرزند ماه های تابان ، ای فرزند چراغ های فروزان ، ای فرزند ستارگان ثاقب ، ای فرزند اختران درخشان ، ای فرزند راه های روشن ، ای فرزند علم های آشکار ، ای فرزند علوم کامل ، ای فرزند سنت های مشهور ، ای فرزند معارف باقیمانده ، ای فرزند معجزات موجود ، ای فرزند دلایل مشهور ، ای فرزند صراط مستقیم ، ای فرزند نبا عظیم ، ای فرزند کسی که در قرآن علی حکیم است ، ای فرزند آیات بینات ، ای فرزند دلیل های ظاهر ، ای فرزند برهان های واضح خیره کننده ، ای فرزند حجج بالغه ، ای فرزند نعمت های شایان ، ای فرزند طه و آیات محکم  ، ای فرزند  یس و ذاریات ، ای فرزند طور و عادیات ، ای فرزند کسی که در شب معراج به بارگاه قرب الهی نزدیک شد تا در نزدیکی و قرب به خدای علی اعلی به اندازه ی دوسر کمان یا نزدیکتر رسید ...

نگاه چهارم :

            جانم به قربانت !

تنها پناه ما اوست و در تاریکی غیبت چشم امید ما جای دیگری را نمی بیند . وقتی با این احساس در پیشگاه او می ایستیم ، بی اختیار خود را به پای او می اندازیم و جان و دار و ندا رمان را تقدیم او می کنیم و قربانش می رویم و چنان ملتمسانه دامان او را می گیریم و زار می زنیم که اگر بپذیرد همانجا فدایش می شویم . حکایت این شیفتگی این چنین است :

بابی انت و امی ، و نفسی لک الوقاءو الحمی ... بنفسی انت من مغیب لم یخل منا

پدر و مادرم به قربان تو ، و جانم سپر بلای تو  ...

جانم قربان تو غایبی که بیرون از ما نیستی ! جانم به قربان تو دور از وطنی که کنار از ما نیستی ! جانم به قربان تو ای آن که آرزوی مردان و زنان مومن هستی که با اشتیاق آرزوی تو را می نمایند و یادت می کنند و ناله می زنند ! جانم به قربان تو بنیاد مجدی که همگون نداری ! جانم به قربان تو نعمت دیرینه ای که مشابهی نداری ! جانم به قربان تو قرین شرافتی که برابری نداری ! ....

و ان شاءالله در بروزرسانی  بعدی تا نگاه هشتم با شما خواهم بود ....

اللهم عجل لولیک الفرج