به نام آنکه ظهور حجت به دست اوست

و براي آنکه حضورحجت بسته به اوست

جمعه ها مي آيند و مي روند و کعبه همچنان چشم انتظار وصال . ميشنوم صداي گريه هاي شبانه بضعة الرسول را که مهبط وحي الهي را به بيت الاحزان مبدل ساخته و فريا د حيدر کرار را که از عمق چا ه به گوش ميرسد. هنوز پاره هاي جگرکريم اهل بيت را ميبينم . هنوز صداي هل من ناصر ينصرني از وادي کربلا به گوش ميرسد

و دستهاي بريده ساقي باز است به انتظار.

عقيله بني هاشم خون ميگريد از اين همه جور و ستم.

و سيدالساجدين همه عمرداغدار ظهر عاشوراست .

مهدي فاطمه ! تو اين همه را مي بيني و مي شنوي

و ميسوزي و ميسوزي و ميسوزي ... عجب صبري خدا دارد !!

مولاي ما ! خنده بر لبهايمان خشکيده

و غم همچون سايه اي شوم پرده سياه خود را بر دلهايمان گسترانده

 . تمام زندگيمان را زمستان سرد و بي روح ماديات فرا گرفته.

بيا وسبزي و طراوت حيات را به اين سربازان آخرالزماني ات هديه کن.

اي نازنين ! دلمان براي يک جرعه مي ناب لک زده .

گوشهامان از ضجه کودکان بي پناه و مو يه زنان داغدار و ناله مردمان ستم ديده پر شده است ، دستهايمان خالي ست ، ديگر رمقي نمانده ، بيا.

بيا که براي نجات از اين طوفان روزمرگي ، به کشتي امن تو نياز است.

بيا که شکستن اين بت جهل و غفلت فقط از يد تو بر مي آيد.

بيا که غلبه بر اژدهاي مدرنيسم بدون عصاي تو ممکن نيست .

بيا که جهان مرده را تنها نفس تو ممد حيات است. !!

جمعه ها مي ايند و مي روند.

دستهامان خالي ست ، دستي بر آرو دستمان بگير.

بيا که ديگر طاقتي نيست، بيا.

به اميد ظهورت، اي هميشه حاظر